Polska

Portret młodej góralki

Stanisław Górski (1887 - 1955) Stanisław Górski w latach 1909-1917 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Józefa Pankiewicza i Teodora Axentowicza. Wystawiał m.in.: na Wystawie Niezależnych w Krakowie (1926), w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Poznaniu, Kaliszu, Piotrkowie. Znany jest głównie z malowanych pastelami prac przedstawiających postacie kobiet i dziewcząt w strojach podhalańskich, w których widoczne są inspiracje malarstwem Axentowicza. Niemal cały dorobek malarza spłonął w większości w czasie wojny (1944). Obrazy Stanisława Górskiego znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych oraz kilku zbiorach muzealnych, m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie.

Jakub Michał Kasprowicz (Zubrza pod Lwowem 18 lipca 1905 - Komorów pod Warszawą 2 kwietnia 1975) – malarz. Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w majątku Zubrza pod Lwowem. Jako wolny słuchacz studiował w krakowskiej akademii sztuk pięknych. Po wojnie osiadł w Komorowie pod Warszawą. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach w Austrii, Holandii, Stanach Zjednoczonych. W swojej twórczości inspirował się malarstwem monachijczyków. Malował pejzaże morskie, konie, zaprzęgi, sceny rodzajowe, martwe natury, motywy orientalne oraz portrety. Jest często mylony z Janem Maksymilianem Kasprowiczem (1906-1986).

Rzeźbiarz wywodzący się z Krakowa, syn znanego rzeźbiarza - Henryka Kossowskiego. W latach 1873-1876 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u swojego ojca i Marcelego Guyskiego. Prawdopodobnie przed 1882 rokiem wyjechał do Paryża pobierać dalsze nauki. Jego prace były wielokrotnie wystawiane w Krakowie, Lwowie, Warszawie, a także za granicą w Paryżu i w Wiedniu. Popularność przyniosły mu tworzone w brązie, patynowanym gipsie i terakocie rzeźby o charakterze rodzajowym i portrety.

Jakub Michał Kasprowicz (Zubrza pod Lwowem 18 lipca 1905 - Komorów pod Warszawą 2 kwietnia 1975) – malarz. Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w majątku Zubrza pod Lwowem. Jako wolny słuchacz studiował w krakowskiej akademii sztuk pięknych. Po wojnie osiadł w Komorowie pod Warszawą. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach w Austrii, Holandii, Stanach Zjednoczonych. W swojej twórczości inspirował się malarstwem monachijczyków. Malował pejzaże morskie, konie, zaprzęgi, sceny rodzajowe, martwe natury, motywy orientalne oraz portrety. Jest często mylony z Janem Maksymilianem Kasprowiczem (1906-1986).

Ryszard Wojtyna urodził się w 1926, zmarł w 1990 roku. Studiował na Wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, którą ukończył w 1953 roku. Był artystą związanym z Wrocławiem. Ryszard Wojtyna malował przede wszystkim realistyczne widoki wsi i pełne bujnej roślinności pejzaże z motywami jezior i stawów.

• Malarz wrocławski. W 1954 ukończył tamtejszą ASP

Władysław Chmieliński (Warszawa 1911 - Warszawa 1979) był malarzem związanym z Warszawą, gdzie stale mieszkał i pracował. W latach 1926-1931 studiował w warszawskiej Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa (dawna Klasa Rysunkowa). Wiodącym tematem jego obrazów były widoki miejskie, malowane olejno i akwarelą. W latach 1935-1938 stworzył cykl akwarel przedstawiających obiekty polskiej architektury; wśród nich, widoki Sandomierza, Krakowa, Kazimierza nad Wisłą, a także wnętrza zabytkowych kościołów czy pałaców, m.in. Zamku Królewskiego w Warszawie i Pałacu w Wilanowie. Malował także pejzaże i wiejskie sceny rodzajowe – kuligi, sanny, zaprzęgi, wesela, konie na tle krajobrazu. W latach 1967-1969 wyjeżdżał na dłuższe pobyty do Danii. W latach 1936-1939 artysta używał także pseudonimu „Władysław Stachowicz”.

Polskie malarstwo w zimowym wykonaniu

Ignacy Zygmuntowicz vel Czesław Wasilewski (ok. 1875 - Warszawa/ Łódź 1947) to popularny w okresie międzywojennym warszawski malarz, autor obrazów inspirowanych płótnami Kossaka, Brandta, Chełmońskiego, Wierusza-Kowalskiego czy Fałata. Był samoukiem; wprawdzie w 1911 zapisał się do warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, ale o jego studiach nic bliższego nie wiadomo. Być może uczęszczał tam (1913-1917) do pracowni Wojciecha Kossaka, dla którego później, na początku lat dwudziestych, przygotowywał podmalówki do obrazów. Uczestniczył w wystawie w Lublinie (1922), wystawiał na Salonach warszawskiej Zachęty (1925,1926, 1927), w Katowicach (1926), Częstochowie (1927), Gdyni (1929), Kaliszu (1931), Poznaniu (1928, 1931). Malował przede wszystkim liczne zaprzęgi, sanny, wyjazdy na polowania, wypadki w podróży, ułanów na patrolu, łosie, sarny i dziki w lesie. Tworzył także nastrojowe pejzaże, wyraźnie inspirowane malarstwem J. Chełmońskiego Rzadziej malował także kwiaty i martwe natury. Obrazy sygnowane „Zygmuntowicz”, którego prace pojawiały się na rynku sztuki od trzydziestych lat XX wieku, stawiany przed tym nazwiskiem inicjał I. lub F., sugerować może imię Ignacy lub Franciszek. Sylwetkę malarza bliżej omówił S. Bołdok w artykule Malarz o dwóch nazwiskach (Art and Business 1992, nr 7-8, s. 48-49).

Polskie malarstwo, zimowa sanna

Zbigniew Żółkiewski ps. Z.Cygan urodzony w 1936 roku we Lwowie. Studia artystyczne w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Brał udział w wielu wystawach w kraju. Jego prace zostały zakupione przez grupę "Zachętę" Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a także przez ministerstwo obrony narodowej. Jedna z jego prac znajduje się w zbiorach Muzeum w Bydgoszczy.

Pędzący zaprzęg i wilki w zimowej scenerii

Edward Pierzyński urodzony w 1922 roku. Znany malarz polski, batalista. Tworzył głównie kompozycje olejne. Najczęściej sięgał po tematy batalistyczne, sceny z walk polskich wojsk lub zimowe sceny ukazujące konne zaprzęgi lub napady wilków na sanie.

Edward Pierzyński urodzony w 1922 roku. Znany malarz polski, batalista. Tworzył głównie kompozycje olejne. Najczęściej sięgał po tematy batalistyczne, sceny z walk polskich wojsk lub zimowe sceny ukazujące konne zaprzęgi lub napady wilków na sanie.

Pędzący zaprzęg w zimowej scenerii

Edward Pierzyński urodzony w 1922 roku. Znany malarz polski, batalista. Tworzył głównie kompozycje olejne. Najczęściej sięgał po tematy batalistyczne, sceny z walk polskich wojsk lub zimowe sceny ukazujące konne zaprzęgi lub napady wilków na sanie.

Edward Pierzyński urodzony w 1922 roku. Znany malarz polski, batalista. Tworzył głównie kompozycje olejne. Najczęściej sięgał po tematy batalistyczne, sceny z walk polskich wojsk lub zimowe sceny ukazujące konne zaprzęgi lub napady wilków na sanie.

Pędzący zaprzęg trojki w zimowej scenerii

Edward Pierzyński urodzony w 1922 roku. Znany malarz polski, batalista. Tworzył głównie kompozycje olejne. Najczęściej sięgał po tematy batalistyczne, sceny z walk polskich wojsk lub zimowe sceny ukazujące konne zaprzęgi lub napady wilków na sanie.

Uczeń Juliana Fałata, przyjaciel Kossaków

Eligiusz Wacław Baranowski(1904-1997) Uczył się w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu. Korzystał też z prywatnych lekcji i korekty Juliana Fałata. Zaprzyjaźniony z Karolem Kossakiem (stryjecznym bratem Jerzego), z którym doskonalił swój warsztat artystyczny w pracowni Jerzego. Malował sceny rodzajowe, batalistyczne i historyczne. W twórczości artysty widoczne są wpływy zarówno Jerzego, jak i jego wielkiego ojca i dziadka. Niektóre jego obrazy to – jak gdyby - pastisze popularnych dzieł Kossaków takich jak np. Odwrót Napoleona spod Moskwy, Pościg ułanów za bolszewikami czy Huzar z koniem w pejzażu zimowym. Zapewne z tego powodu nazywany był przez niektórych Toruńskim Kossakiem.

Obraz polskiego malarza

Jerzy Kluźniak (1928-2013) znany malarz częstochowski. Twórca licznych obrazów: pejzaży, portretów, scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Doskonale opanował sztukę malowania koni. Malarz specjalizował się w malowaniu scen historycznych i batalistycznych z udziałem koni, wojska polskiego, ułanów, szwoleżerów, legionistów. Artysta zapewne inspirował się malarstwem Wojciecha i Jerzego Kossaków.

Dobre polskie zimowe malarstwo olejne

Jakub Michał Kasprowicz (Zubrza pod Lwowem 18 lipca 1905 - Komorów pod Warszawą 2 kwietnia 1975) – malarz. Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w majątku Zubrza pod Lwowem. Jako wolny słuchacz studiował w krakowskiej akademii sztuk pięknych. Po wojnie osiadł w Komorowie pod Warszawą. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach w Austrii, Holandii, Stanach Zjednoczonych. W swojej twórczości inspirował się malarstwem monachijczyków. Malował pejzaże morskie, konie, zaprzęgi, sceny rodzajowe, martwe natury, motywy orientalne oraz portrety. Jest często mylony z Janem Maksymilianem Kasprowiczem (1906-1986).

Przedstawiamy starą kopię olejną Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Jest to wyjątkowe dzieło dla Polski i Polaków. Oryginał wielokrotnie unikał zniszczenia i dewastacji. Udekorowany drogocennymi koronami wizerunek Czarnej Madonny jest obiektem licznych pielgrzymek. Czarna Madonna jak mówi legenda, została namalowana przez Świętego Łukasza Ewangelistę, na fragmentach stołu, przy którym posiłki spożywała Święta Rodzina.

Jerzy Kluźniak (1928-2013) znany malarz częstochowski. Twórca licznych obrazów: pejzaży, portretów, scen batalistycznych i historycznych. Gloryfikował w nich wojsko polskie: ułanów, szwoleżerów, legionistów. Doskonale opanował sztukę malowania koni. Malarz specjalizował się w malowaniu scen historycznych i batalistycznych z udziałem koni, wojska polskiego, ułanów, szwoleżerów, legionistów. Artysta zapewne inspirował się malarstwem Wojciecha i Jerzego Kossaków.

Wiktor Korecki (Kamieniec Podolski 1890 - Komorów k. Warszawy 1980) - malarz pejzażysta - gimnazjum ukończył w Kijowie, tam też studiował w Szkole Rysunkowej Aleksandra Muraszki. Po studiach wrócił do Kamieńca Podolskiego, skąd w roku 1921 wyjechał do Warszawy. Tu miał pracownię na rogu ulic Tamki i Cichej. Niestety zgromadzone tam obrazy spłonęły w czasie powstania 1944 roku. Po powstaniu artysta przebywał w obozie w Pruszkowie skąd trafił do obozu pracy w Lipsku. Do kraju powrócił w roku 1946 i zamieszkał w Komorowie pod Warszawą, a później w Milanówku.