Leksykon Stylów Sztuki

Art Déco (1919–1939)

Reakcja na secesję, wyrażająca sprzeciw wobec braku dyscypliny przestrzennej. Łączył nowoczesne projektowanie z perfekcyjnym rzemieślniczym wykonaniem. Charakteryzuje się zgeometryzowaniem, syntetycznym ujmowaniem form oraz luksusowymi materiałami jak heban czy kość słoniowa.

Secesja (Modernizm)

Dążenie do stylowej jedności sztuki poprzez łączenie rzemiosła, architektury i grafiki. Cechy: płynne, faliste linie, ornamentyka roślinna, inspiracje sztuką japońską oraz asymetria. Apogeum popularności przypadło na rok 1900.

Eklektyzm (XIX wiek)

Zjawisko polegające na łączeniu różnych wątków historycznych (neogotyk, neorenesans, neobarok). Najpopularniejszym stylem był neogotyk. Często stosowany w budynkach użyteczności publicznej oraz rezydencjach burżuazji.

Biedermeier (1815–1848)

Sztuka mieszczan dla mieszczan. Nacisk na użyteczność i wygodę. Preferowano jasne gatunki drewna, pogodne barwy i motywy kwiatowe. Wnętrza cechowała intymność i zaciszność.

Empire (Styl Cesarstwa)

Faza klasycyzmu związana z panowaniem Napoleona I. Cechuje się monumentalizmem i bogatą ornamentyką egipską oraz rzymską (sfinksy, lwy, orły). Często stosowano masywny mahoń ze złoconymi nakładkami.

Barok i Styl Ludwika XIV

Styl pełen przepychu, monumentalności i okazałości. W meblarstwie dominowały sprzęty luksusowe, suto rzeźbite i złocone. To w tym okresie wynaleziono komodę i projektowano pierwsze kompletne garnitury mebli.

Rokoko (ok. 1720–1790)

Odznaczało się lekkością, asymetrią i płynnością linii. W przeciwieństwie do baroku, stawiało na kameralność i wyrafinowanie. Charakterystycznym motywem była muszla (rocaille) oraz wzory egzotyczne (chińskie).

Renesans (Odrodzenie)

Okres odrodzenia nauk i sztuk nawiązujący do antyku. Charakteryzuje się klasycznymi proporcjami i harmonijną dekoracją. Wprowadził ponownie antyczne kolumny i detale kwiatowe do zdobnictwa wnętrz.